بسم الله

ما همان هایی هستیم که قیمت دلار و طلا و نفت و گاز  برایمان فرقی نمی کند. 

ما همان هایی هستیم که سفره هایمان آنقدر محقر هست که انتظار نداریم نفت را بر رویش بگذارند. 

ما همان هایی هستیم که صدقه ی روزانه مان کم ارزش ترین پول رایج مملکت است. 

ما همان هایی هستیم که نگران افزایش قیمت کرایه تاکسی و اتوبوس هستیم.

 ما همان هایی هستیم که اگر واریز یارانه یک روز این طرف و آن طرف شود حساب و کتاب زندگی مان به هم می خورد.

 ما همان هایی هستیم که نه تنها زانتیا و پژو 206، بلکه پراید ( آن زمان که 7 میلیون تومان بود) برایمان کالای لوکس محسوب می شود.

 ما همان هایی هستیم که وام های زیر 1 میلیون، کلی برای ما راه گشاست. 

ما همان هایی هستیم که با دانشگاه های آزاد و غیر انتفاعی و حتی شبانه بیگانه ایم.

 ما همان هایی هستیم که در صف اول وام کمک تحصیلی دانشگاه قرار داریم. 

ما همان هایی هستیم که اگر عیدی شب عید کارمندان نرسد می رویم در شمار پابرهنگان.

 ما همان هایی هستیم که کالای ایرانی می خریم چون پولش را نداریم کالای خارجی بخریم. 

ما همان هایی هستیم که گوشی هایمان نه اندروید می داند چیست نه جاوا. 

ما همان هایی هستیم که اصلا برایمان قیمت پسته مهم نیست. همانطور که پسته برایمان مهم نیست.

ما همان هایی هستیم که وقتی چک پول می بینیم می گوییم پنجاه هزار تومان؛ نه 50 تومن.

ما همان هایی هستیم از گرانی روغن و قند و چای و برنج دلمان می گیرد نه از گرانی فولاد و سیمان و آجر.

ما همان هایی هستیم که وقتی از تلویزیون 21 اینچ منزل با آن آنتن حلبی صحبت های آقایمان را می بینیم در دل شعار جانم فدای رهبر سر می دهیم. چرا که بر خلاف مسئولین فرصت اینکه با کارهایمان دل رهبر را شاد کنیم نداریم.

ما همان هایی هستیم که در 22 بهمن و 9 دی حاضر بودیم، ولی هیچ یک از رسانه ها تصویرمان را منتشر نکرد.

ما همان هایی هستیم که در لیست حضور و غیاب نظام در این چند سال همیشه حاضر بودیم.

ما همان هایی هستیم که سی و چند سال در مقابل برخی از مسئولینی که می خواهند نظام را سرنگون کنند ایستاده ایم.

ما مظلومین همیشه تاریخ ،محرومان و پابرهنگانیم، ما غیر از خدا کسی را نداریم.